"Ο Τζόνι Μπι αναρωτιέται...": Γιατί κάνουμε αυτά τα νέα είδη γυμναστικής;

Σύντροφοι και φίλοι γεια σας.

 

Στο άρθρο μου αυτό θα ήθελα να σας μιλήσω για την εμπειρία μου στην προσπάθειά μου να γυμναστώ και να σας ρωτήσω γιατί κάνουμε αυτά τα νέα είδη γυμναστικής; Crossfit, TRX κτλ. Γιατί δεν αγαπάμε τον εαυτό μας;

 

Αρχικά να σας πω ότι είμαι ένας από σας. Τους περισσότερους από σας. Που στήνονται στην ουρά για να προλάβω την προσφορά για ετήσια συνδρομή στο γυμναστήριο μόνο με 50ευρω και πηγαίνω το πολύ δύο φορές. Βέβαια παράπονο δεν έχω. Κάθε χρόνο στα γενέθλιά μου με θυμούνται και μου εύχονται.

 

Η αλήθεια είναι ότι την τελευταία φορά πήγα αποφασισμένος. Είχα παχύνει κιόλας, είπα: "τώρα θα πας. Είναι η τελευταία σου ευκαιρία να σταματήσεις να είσαι λαπάς".

 

Πριν μπω στο γυμναστήριο βλέπω κόσμο να τρέχει στο δρόμο, μπαίνω μέσα βλέπω κάτι άλλους να κρέμονται. Παγώνω και σκέφτομαι ότι τώρα θα με πλησιάσει ένας τύπος γεμάτος μυς και χωρίς ίχνος λίπους, δηλαδή το ακριβώς αντίθετο από μένα και θα μου πει "Αν δε σταματήσεις να τρως αυτά θα πάθεις".

Έφυγα πριν καν με πλησιάσει κι από το φόβο μου νομίζω ότι πέρασα στο τρέξιμο όλους όσοι έτρεχαν έξω.

 

Σκέφτομαι λοιπόν και λέω ότι καλύτερα να είσαι αγύμναστος. Για παράδειγμα λέω είμαι σε καλύτερη κατάσταση γενικά από τους φίλους μου που γυμνάζονται.

Δεν πληρώνω, δεν έχω το άγχος να φύγω από τη δουλειά να πάω γυμναστήριο (καλά, αυτό δεν το έχω έτσι κι αλλιώς γιατί είμαι άνεργος, αλλά και να δούλευα δε θα είχα άγχος) και κυρίως δεν έχω τραυματιστεί ποτέ από τη γυμναστική (θα μου πείτε ότι είναι λογικό επειδή δεν κάνω. Το αποτέλεσμα μετράει).

Υπάρχει όμως κάτι που κάνουν κι εγώ όχι. Γ@@@Ν@.

 

Θα παώ λέω, δεν παλεύεται άλλο (όχι φυσικά γι’ αυτό που σκεφτήκατε, καθαρά για λόγους υγείας). Όταν όμως εγώ σκέφτομαι γυμναστική, το μυαλό μου πηγαίνει σε εκείνους τους ωραίους γυμναστές που είχαμε στο σχολείο με την κοιλίτσα, που κυκλοφορούσαν με ένα τζιν και μία σφυρίχτρα, ενώ το μόνο εξάρτημα που χρειάζονταν για τη δουλειά τους ήταν η μυγοσκοτώστρα, που μας έδιναν μπάλες να παίξουμε για να ξεκουραστούν (ναι, μη σας φαίνεται περίεργο, πολλές φορές το να μην κάνεις τίποτα, είναι πιο κουραστικό από το να κάνεις. Είμαι άνεργος) και μας μάθαιναν αν είχαν όρεξη (μία φορά στα τρία χρόνια) παραδοσιακούς χορούς.

Παίρνω τηλέφωνο τον αγαπημένο μου γυμναστή, έναν από τους λίγους που μου είχε πάντα 20 στον έλεγχο, κανονίζουμε και συναντιόμαστε. Η στιχομυθία εξελίχθηκε κάπως έτσι:

 

- Νομίζω ότι είσαι κατάλληλος για να με κάνει fit.

- Εγώ;

- Ναι. Να με ξεκινήσεις όμως χαλαρά, γιατί είμαι αγύμναστος.

- Είσαι σίγουρος; Εγώ;

- Ναι.

- ΟΚ.

 

Ξεκινάμε ζέσταμα και σε κάποια στιγμή μου λέει:

- Σήκωσε τα χέρια.

 

Αφού τα σηκώνω, ξεκινάμε.

"ΜΗΛΟ ΜΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟ…"

 

Δώσ' του ο χορός, πέφτω, χτυπάω, μου προτείνει να πάμε σε κάτι πιο χαλαρό.

"ΜΩΡΗ ΚΟΝΤΟΥ ΜΩΡΗ ΚΟΝΤΟΥΛΑ ΛΕΜΟΝΙΑ…"

 

- Όταν φτάσουμε στα ποντιακά θα είσαι ο πιο μοναδικός τύπος στην παραλία.

- Τι εννοείς;

- Με κοιλιακούς φέτες θα είναι πολλοί. Ποιος άλλος όμως θα χορεύει ΚΑΙ ποντιακά στην παραλία;

- Με δουλεύεις;

- Εσύ το ξεκίνησες!

 

Κι ενώ γινόμουνα κορυφαίος στο ηπειρώτικο τσάμικο, μου τυχαίνει ένα θέμα με το δόντι κι αναγκάζομαι να πάω σε έναν πρώην συμμαθητή μου (ναι, ήταν αναγκαστικό, είμαι άνεργος…) τον οποίο τον κορόιδευα για την επιλογή του. Έλεγα δε θα έρθω ποτέ σ’ εσένα, δε θα σε χρειαστώ. Πάντα μου έλεγε θα δεις, αλλάζει η ζωή. Κι ενώ είμαι ξαπλωμένος έρχεται με τον τροχό τον ανοίγει και μου λέει με ύφος: "Στο είχα πει. Θα γυρίσει ο τροχός".

Κι ενώ μου έκανε την απονεύρωση σαν κλασσικός οδοντίατρος μιλούσε μόνος του και μου έλεγε ότι κάνει aerial yoga και βρήκε γκόμενα. Την οποία έριξε σε μία μέρα και σε δύο ώρες ήταν στο σπίτι του. Όχι στη yoga όμως. Σε μπαρ. Λέγοντας στην κοπέλα, όσα του έλεγε η δασκάλα για να τον πείσει να γραφτεί.

Δε χάνω χρόνο, τον ρωτάω και παίρνω μολύβι και χαρτί.

"Τα πάντα ξεκινάνε με χαλαρωτική μουσική. Δεν παίζει ρόλο η δύναμη. Το θέμα είναι να βρει κανείς την ισορροπία του σώματος. Τα ακροβατικά φαίνονται πολύ εντυπωσιακά, δεν είναι όμως τόσο δύσκολα στην πράξη. Μέσα σε 10 λεπτά το προστατευμένο περιβάλλον και το ανεπαίσθητο κούνημα σε φέρνουν πίσω στην κοιλιά της μαμάς".

 

Λέω, εδώ είμαστε. Βγαίνω το βράδυ, πλησιάζω μια κοπέλα, πηγαίνει καλά και λέω τώρα είναι η ώρα. Ξεκινάω: "Τα πάντα ξεκινάνε με ακροβ… Δεν παίζει ρόλο η ισορ… Το προστατευμένο περιβάλλον της μαμ..." Φτου σου, τα ξέχασα. Λέω: "όχι φίλε θα είσαι ο εαυτός σου". Λες και θα μπορούσα να είμαι κάποιος άλλος…

 

Παίρνω βαθιά ανάσα, προχωράω, την κοιτάζω και της λέω:

"ΜΗΛΟ ΜΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟ"

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

"Η μέση διάρκεια ζωής των πλυντηρίων" στο θέατρο ΠΡΟΒΑ από την Παρασκευη 22 Νοεμβρίου

17-Nov-2019

1/5
Please reload

November 16, 2019

November 14, 2019

Please reload